"...kabullenmek istemediği şeyler vardır insanın. Başarısız olduğu, çekilmez olduğu, sıkıcı olduğu, aslında dünyada tek olmadığı ve onun gibi binlerce insanın daha yer yüzünde var olduğu ve hatta hatta o insanlar arasında daha imtiyazlı, daha şanslı, daha zeki daha bilgili ve daha dahalarının olduğu gibi..."
"...sessiz de değilim aslında. Konuşkanım. Konuşuyorum ama boşluğa ve sadece gerekli olduğunca. Ya da tam tersine, konuşuyorum çünkü var olmak istiyorum. olanca gücümle haykırıyorum ben buradayım, bana dönüp baksanıza. Zırvalıyorum ve zırvalıyorum ki kalabalık yapabileyim. Konuşmaya olan ihtiyacımı, varlığımı kanıtlamaya olan açlığımı o anda atabileyim üzerimden. Söylenenler asla anlaşılmasa da ya da kafada yankılanmasa da, varım. Onlar da varlar; ama 'herkes ayrı diyarlarda'. Anlaşamayız çünkü her zaman 'diğerleriyiz'."
"...o hayvansı bağlılıkla bağlıyım canıma. Balinalara sormak lazım, nasil intihar edilir mutsuzluktan. Hangi nokta en sonda? Onlar için sonu gerçekten son yapan da ne? Fısıldasalar bana, "bu senin sonun, kara yakında." O zaman düşünmem belki de arkamda var mı bırakacaklarım..."
"...hayatı bana, beni hayata bağlayan iplikleri göremiyorum. Soyutlar ve karmakarışık olmuşlar. Neden ben varım? Bahanelere oturtmak istemiyorum ki ben yalnızlığımı."
"...canı kaybettim. Ruhum sadece."
"Renklerim var sonra... Yağlı, sulu... Onlara da dokunmuyorum. Fotoğraf makinamı düşünmek bile bana stress dolu bir acı veriyor. Her şey nasil da bu kadar uzak bana?
Odamda gitarım... Odalarımda gezdi yıllarca. Tam tamına 10 yıl oldu o gitar elime geceli. Bir teliden bir nota çıkmadı.O gitar gitarlığına ağlamıyor mudur simdi?"
